Daar gaan we dan

Meisje, katten, muziek, werk, school, festivals, creatief, natuur, denken, gedachtensprongen

Another day at the office

Goed, daar gaan we dan weer. Het is half 9 s'ochtends en ik zit inmiddels alweer een half uur achter mijn computer op mijn werkplek.

Om 07:00 am werd ik zonder pardon uit mijn bijzondere droomwereld gesleept en met blote voeten op het koude laminaat naast mijn bed gekwakt. Aan het werk jij, niet zeuren, een nieuwe dag van 08:00-17:00 wacht op je.

Terwijl ik slaapdronken de douche in rol, klinkt in de slaapkamer het gekraak van de kastdeur, gevolgd door een plof en getrippel van kattenvoetjes. Mijn pluizige viervoeter heeft de wereld aan balletjes, knuffeltjes en andere speeltjes. Ze kiest er echter voor om met wattenstaafjes en tampons te spelen.
Zo wil het dan nog wel eens gebeuren dat, wanneer ik bezoek heb, het gesprek midden in een zin wordt gestaakt, omdat er een poezenbeest voorbij rent. Een tampon zijwaarts als sigaar uit haar bekkie stekende.

Om 08:00 uur aangekomen geniet ik nog even van de rust in de kamer waar ik zit. Dan zie ik vanuit mijn ooghoeken langs het raam in een flits mijn collega voorbij fietsen. Vijf minuten later stapt een slecht geklede gedaante de ruimte binnen. 'Goedemorregeeen' krast deze. Dit wordt weer een lange dag vol verhalen die mij nog minder interesseren dan voetbal, onderhuidse opmerkingen waarbij ik mijn tong af bijt om haar niet tot op de grond af te branden en veel gapen vanwege de niet opkomende drukte.

In ieder geval: daar gaan we weer.

Gedachtensprongen en vieze busknopjes

Het is stom, maar zodra ik dit wegblog had aangemaakt, was mijn hoofd compleet leeg. Leeg als een wit vel papier. Leeg als in 'ik zit nog op de middelbare school en ik moet een toets maken, maar ik heb niet geleerd'. Ik wil ontzettend graag iets ontzettend leuks plaatsen, maar helaas ontbreekt het mij momenteel aan elke vorm van creativiteit. De duizenden ideeën en onderwerpen die er door mijn hoofd schoten op het moment van ontstaan, zijn allen teruggevlucht naar hun schuilplaats in mijn warboel van gedachten.

Het leven van de denker. Gedachten voorbij zien schieten, ze willen grijpen om er over te praten, maar net wanneer je ze bijna vast hebt weten te pakken, schieten ze uit je handen. Net als die vervelende flubber dingen die speelgoedzaken ook wel verkopen. Van die staafvormige ontwerpen met een gat in het midden, die je eeuwig door je handen kunt laten glijden. Overigens ontstaat, naar mijn mening, na gebruik door meerderen na verloop van tijd een compleet nieuwe dimensie in het bacterierijk op dit soort speelgoed. Het voelt vies, na enig gebruik krijgt het een grauwe gloed en ziet het er ook vies uit en ik beloof je dat wanneer je er met een microscoop naar zal kijken, het ook daadwerkelijk vies is.

Hetzelfde principe als de pisnootjes in restaurants en barren. Er loopt altijd wel een jan doedel langs, die vraatzuchtig het hele schaaltje leegkiept in zijn laadklep. De gedachte alleen al. Op zo`n moment doe ik altijd ontzettend mijn best om niet te bedenken wat de persoon in kwestie zojuist tot zich heeft genomen.

Wat me overigens doet denken aan het openbaar vervoer en één van mijn vele ervaringen met vieze mensen.
Nietsvermoedend was ik enkele jaren geleden rustig onderweg naar huis na schooltijd. Ik zat heerlijk in het zonnetje in de bus aan de raamkant naar buiten te kijken. Muziek klinkt uit de oordopjes die ik op mijn MP3-speler aan heb gesloten. Na enige tijd uit het raam te hebben gekeken, besluit ik een blik te werpen op mijn mede-busreizigers en mijn oog valt op een bijzonder onsmakelijk exemplaar, dat in de vierzits voor mij in zijn neus zit te graven. De jongen heeft waarschijnlijk nog nooit gehoord van het concept 'broodtrommel' en lijkt zijn lunch uit zijn neus te willen graven. Vol enthousiasme steekt de jongen meerdere vingers in zijn neus om ze daarna met een zelfvoldane blik in zijn mond te brengen. Vol afschuwen zie ik hoe hij na enkele van deze bewegingen enigszins kauwt.
Liever had ik weggekeken of was ik direct de bus uit gesprongen, maar twintig kilometer vind ik betrekkelijk ver lopen. De neusgraver lijkt me overigens al voor te zijn. De knul in kwestie lijkt zit, met zijn vinger nog in zijn neus, te bedenken dat hij er bij de volgende halte uit moet. Vliegensvlug trekt hij de verborgen vinger uit zijn uitgewoonde neusgat en drukt deze zelfde vinger, zonder afvegen/afwassen op het rode busknopje. Vol afschuwen kijk ik naar het vochtige glimmende plekje op het knopje. De bus stopt. De knul stapt uit. Ik blijf, compleet misselijk, achter.

Voortaan neem ik handschoenen mee in de bus.

Het 'hallo zeggen'

Goedemorgen, hallo, gegroet, dag, goedendag, hoi, hé

Vanaf nu zullen er hier verschijdenen blogs verschijnen.

Waarover?

Niets specifieks. Een bij elkaar geraapt zooitje onderwerpen zal zich hier openbaren. Katten zullen u doen schrikken en verbazen, vrienden zullen u ontroeren, collega's zullen u doen ergeren, verhalen over muziek en festivals zullen u doen geloven dat u er bij was en met sarcasme gevulde kritische stukken over alledaagse zaken (welke u weliswaar met een knipoog moet lezen) zullen, hopelijk, een glimlach op u gezicht toveren.

Voor nu ga ik eerst verder met het uitzoeken van het hoe en wat van deze weblog.